Drie wijzen volgden een ster. twee van hen op kameel, de derde te voet.
"wanneer mag ik op een kameel" kloeg de derde koning.
"Melchior, stop met dat gezeur, wij kunnen er ook niet aan doen dat jij zwart bent" sprak Caspar verveeld. "jouw voetzolen zijn het best bestand tegen het brandende zand" verduidelijkte Balthazar,duidelijk de verstandigste van de drie.

De zon stond hoog aan de hemel en de koningen zweetten als buffels in hun hermelijnen mantels.
"naar mijn bescheiden mening is het wijzer om nu te rusten en bij het vallen van de avond verder te reizen. Dan is het koeler en in de nacht kunnen we beter de ster volgen." verklaarde Melchior.

"ALABERLINEPOSTELJONOGAANTOE" vloekte Caspar
"meneer denkt ons de les te kunnen spellen, je kunt je beter insmeren met mirre, je stinkt nog harder dan mijn kameel." mopperde balthazar en hij gaf zijn rijdier de sporen.

En zie,de ster bleef stille staan. De wijzen werden vervuld van overgrote vreugde. vooral Melchior, die de hele tocht te voet had afgelegd, was blij dat die verrekte ster eindelijk zijn bestemming had bereikt.
zijn blaren waren dringend aan verzorging toe.

vol argwaan monsterden de herders de zwarte koning. Ze hielden hun schapen stevig vast. "Caspar en ik zijn zo terug" sprak balthazar "hou jij zolang de kamelen vast, want ik vertrouw die herders voor geen haar."

Ze gingen de stal binnen, zagen er het Kind en zijn moeder Maria en op hun knieen neervallend betuigden zij hun hulde. ze haalden hun schatten te voorschijn en boden de geschenken aan: goud en wierook.

"waar is de zwarte koning" vroeg jozef. Maria keek de twee wijzen uit het oosten verontschuldigend aan vanonder haar neergeslagen oogleden en glimlachte gegeneerd. Ze schaamde zich altijd dood voor de naive vragen van haar man. "ga hout sprokkelen" sprak ze en gehoorzaam verliet Jozef de stal.

« »