Er was eens een klein meisje met goudblonde lokken en hemelsblauwe ogen. Iedere dag trok ze een grasgroen slipje aan maar iedereen noemde haar Roodkapje.

Elke zondag brengt Roodkapje haar oma een verplicht bezoek. "Als die oude taart geen euthanasie pleegt dan doe ik het" zegt Roodkapje. Schijnbaar onverstoord vult moeder de mand. "stap flink door dan ben je er voor theetijd."

Roodkapje geeft moeder een zoen, holt het tuinpad af en roept: "waarom verdient zij strooppannekoeken, als ze haar eigen pis nog niet kan ophouden?"

Aan de voet van een oude beuk ligt de wolf te siësten. Ruw plant Roodkapje haar pumpschoen in zijn buik. "moet je mij niets vragen, haarbol?"
"Dag meisje wat zit er in je mandje?" vraagt de wolf
"GAAT JE GEEN REET AAN" snauwt roodkapje.

Oma staat stijf van de reuma in haar voortuintje te wachten. Roodkapje huppelt over het hek en schopt oma's wandelstok onderuit. Het oudje smakt tegen de ontmoste terrastegels. "Dat wordt een nieuwe heup oma" schatert Roodkapje.

Gelukkig is die dag de dappere jager in het bos. Hij sluipt naderbij en legt aan: "RAKATAKATAK."

Roodkapje zijgt neer. Het mandje buitelt in het gras. "nu hoef je niet meer bang te zijn, oma" zegt de jager met zijn vriendelijke stem.

Oma kust haar redder en en zet een grote pot lindethee.

« »