"Dan noem ik je vrijdag", zei Robinson verbaasd over dit eerste teken van menselijk leven na dertien jaar eenzaamheid.

Vrijdag floot op zijn vingers en zes inboorlingen sprongen uit het oerwoud te voorschijn.

Robinson had de smaak te pakken. Hij noemde elk van hen naar een dag van de week. De dikste noemde hij zondag omdat die een zekere rust uitstraalde.

Een achtste inboorling sprong uit de bush. Robinson was even van zijn melk maar herstelde zich snel en sprak plechtig: "jou noem ik Fred."

's avonds zaten Robinson, Fred en de zeven dagen op het strand rond het kampvuur en aten de plaatselijke specialiteit, geroosterde aramaras.

Donderdag voerde het hoge woord en tapte moppen. Schunnige moppen, dacht Robinson af te kunnen leiden uit de verhitte reacties van de andere dagen.

Dinsdag stond op,liep een klein eindje in zee en strompelde met een grimas op het gelaat terug aan land. Bij het zien van de schipbreukimitatie rolden Fred en de voltallige week over elkaar van plezier.

Stil staarde Robinson in het vuur. Hij voelde zich eenzamer dan ooit tevoren.

« »