Om kreuken te vermijden hangt zijn cape netjes over de stoel.
poedelnaakt ligt Clark op het bed.
sip staart hij naar zijn slappe lid.
"en dat noemt zich dan superman..." meesmuilt zijn minares.

na het blussen van een gigantische bosbrand en het stoppen van een ontspoorde sneltrein is het voor geen enkele man gemakkelijk.
ontgoocheld steekt ze een sigaret op, opent het raam en beantwoordt met tegenzin haar rinkelende mobiel.

"het is je vrouw. de president moet je dringend spreken. een meteoriet van 60 kilometer doorsnee stevent met een rotvaart op de aarde af."

"ach fabeltjes, dat doet ze altijd om mij te pesten omdat ik bij jou ben"

"waarom lopen de mensen op straat dan in paniek de stad uit?"

gelaten wringt superman zich in zijn strakke blauwe maillot maar wanneer zijn beroemde rode onderbroek spoorloos blijkt, raakt ook hij in lichte paniek. wat is er immers lulliger dan voor het oog van de natie het heelal doorklieven zonder ondergoed.

« »